The Kinecka Project




Jasmine Karimova


 


Jasmine (1998) is pianist, zangeres en kunstenaar met wortels in Tadzjikistan. Van jongs af aan schrijft zij al muziek. Als tiener werkte ze mee aan een album van de Russische rapper L’One, dat bovenaan de hitlijsten terecht kwam. Hoewel ze dat een ongelooflijk bijzondere ervaring vond, deed het commerciële succes Jasmine wel afvragen of ze er ook gelukkig van werd. Een gesprek over hoogte- en dieptepunten, en over thuiskomen bij jezelf.

From The Womb


Het blijft verrassend om tegenstrijdigheden naast elkaar te zien bestaan. Of zelfs te zien samensmelten. Denk aan goed of fout. Mooi of lelijk. Geluk of tegenslag. Al die binaire termen die we in het dagelijks leven gebruiken om onszelf richting te geven. Om te begrijpen. Complexiteit behapbaar te maken.


En dan soms, heel soms, komt er iemand voorbij die het hele idee van tegenstrijdigheden omverwerpt. Opnieuw vormgeeft. Iemand die niet bang is om het spectrum tussen het ene en het andere uiterste te onderzoeken.

Zo iemand is de muzikant en kunstenaar Jasmine Karimova. Dat blijkt alleen al uit een tweetal foto’s die zij voor Kinecka maakte. Foto’s van zichzelf, in de spiegel. Op de één staat zij zelfverzekerd: met haar kin omhoog en een bos bloemen onder haar arm. De ander is somber. Een ineengedoken zelfportret, huilogen, de ochtend na een heftige paniekaanval.

Samen bekijken we de zelfportretten. Op een frisse, herfstachtige maandagochtend zitten we ingepakt op een terras op de Zeedijk in Amsterdam. Af en toe trekt Jasmine haar knie op, waarmee ze haar wollen sokken en kniehoge leren laarzen zichtbaar maakt. Haar armen bewegen voor haar gezicht terwijl ze praat. Alsof ze haar zinnen wil onderstrepen.

Jasmine koos dit terras uit omdat ze hier vaak is in de buurt is. Het Conservatorium waaraan zij studeert is vijf minuten fietsen verderop. Tijdens ons gesprek wordt het alleen maar duidelijker dat ze hier vaak is. Ze zegt gedag tegen een bekende aan een tafeltje naast ons en regelmatig steekt ze haar hand op naar een voorbijgaande fietser. Vriendinnen die langslopen geeft ze een knuffel.



“Toen ik die foto maakte, dacht ik: dit is ook een fijn moment om te laten zien. Dat het even heel slecht met mij gaat. Ik vind het belangrijk om zulke dieptepunten te tonen. Want die zijn er ook. It’s all there.”

Ze komt over als iemand die een gezellige groep mensen om zich heen heeft. Iemand die er in ieder geval niet alleen voor staat. Dit lijkt ook zo op de foto’s die ze heeft geschoten. Foto’s van vriendinnen aan het water of met een hoelahoep, van familie en zusjes. En van Casper van der Lans, de vriend met wie Jasmine veel tijd doorbrengt om samen muziek te maken. Wiens oren en handen ze heeft gefotografeerd. 

Jasmine glimlacht als ze de observatie hoort. “It’s funny… Nu heb ik een fijne groep mensen om mij heen. Dat waardeer ik enorm want ik heb dat echt niet altijd gehad. Daar ben ik de afgelopen jaren juist heel bewust mee bezig geweest. Vroeger was ik bang voor mensen. Ik liet niemand toe. Daardoor heb ik mij heel lang heel alleen gevoeld. Zo voel ik mij eigenlijk nog steeds wel eens. Maar I’ve been really trying to open myself up to the world.

Die wereld leerde Jasmine al op jonge leeftijd kennen. Ze werd geboren in het Verenigd Koninkrijk als oudste dochter van Tadzjikistaanse ouders. Haar vader en moeder waren uit de voormalige Sovjet Unie (waar Tadzjikistan deel van uitmaakte) geëmigreerd, op zoek naar een ander leven. Als kind groeide Jasmine op in Australië. Nadat haar moeder in 2006 overleed, verhuisde ze samen met haar vader en zusje Lola naar Amsterdam. “Mijn vader heeft eens gezegd dat mijn moeder altijd nog graag in Amsterdam had willen wonen,” zegt ze. “Ik denk dat we daarom naar deze stad zijn gegaan.”

I really like ears, I think they're a very vulnerable part of the human body. Mijn eerste album cover was ook met grote oren. Dat zegt veel over mij. Ik hoor alles, ik ben heel sensitive, maar ook wet around the ears. Ik ben vulnerable, ik ben een jonkie, mijn oortjes steken uit.”




Haar achtergrond verklaart ook de manier waarop Jasmine spreekt. Ze wisselt soepel tussen Nederlands en Engels. Allebei de talen spreekt ze perfect. Als ze iets beter op de een of andere manier kan uitdrukken, kiest ze daarvoor.

Terugblikkend noemt Jasmine haar jeugd “turbulent”. “Mijn familie heeft erg heftige dingen meegemaakt. Tadzjikistan is een arm en onstabiel land. Omdat mijn moeder daar geen meisjes wilde laten opgroeien, zijn zij en mijn vader vertrokken. Maar hun geschiedenis namen zij met zich mee.” Het overlijden van Jasmine’s moeder hakte erin bij het gezin. De relatie met haar vader werd in de jaren daarna “explosief”, wat een enorme impact had op Jasmine’s gemoedstoestand. Op haar zeventiende ging zij op zichzelf wonen.


Troost vond Jasmine al die jaren in haar piano. Daarmee maakte zij, zoals ze het zelf noemt, “zielsmuziek”. Die muziek bracht haar al op jonge leeftijd commercieel succes. Als tiener stond ze op de podia van diverse talentenshows. Ook werkte ze mee aan nummers van één van de bekendste rappers van Rusland: L’One. “Hij was in Amsterdam, via via kwamen we met elkaar in contact,” vertelt Jasmine. “We hadden meteen een muzikale klik. Daaruit bloeide ook een vriendschap.”





Samen werkten ze aan muziek voor zijn nieuwe album. Na de release daarvan “ontplofte het” in Rusland. Het album kwam bovenaan de Russische hitlijsten te staan en Jasmine ging mee op tour. De nummers waaraan ze had meegewerkt zong ze in gigantische stadiums voor tienduizenden fans.

“Ik werd daar heel even een pop sensation,” zegt Jasmine. “Als ik over straat liep, wilden mensen handtekeningen of met mij op de foto. Tegelijkertijd was ik in Amsterdam ‘gewoon’ Jasmine, met mijn bijbaantje en niet beroemd.” Achteraf gezien denkt ze dat het goed voor haar was, bekendheid in het ene land en onbekendheid in het andere. “Zowel voor mijn ego als voor mijn gezondheid.”
“My little sister Lola is my best friend. I'm really lucky to have her. It's really nice to see her in my house, like in this picture. She is in my kitchen, it’s the first time she cooked for me. Usually I am the caretaker, so usually I cook. Now we had an agreement that she would make ramen and I would make gyoza.”
Jasmine’s talent was inmiddels ook opgemerkt door producers van Stuart Davis Media, een studio in Colorado. Zij boden haar aan om naar Los Angeles te komen om daar een album op te nemen. Op haar achttiende vertrok ze, na het behalen van haar middelbareschooldiploma.


Hoewel nog “klein”, zoals Jasmine zichzelf toen zag, was ze vastberaden om aan de studiomensen in Los Angeles duidelijk te maken wat ze daar wilde doen. Teruggaan naar de “zielsmuziek” waar het allemaal mee was begonnen. Want hoewel ze dankbaar was voor de kansen die ze had gekregen, vond ze dat ze wat haar muziek betrof te ver weg was komen te staan van zichzelf. Te ver weg van muziek uit de “dieptepunten” van haar ziel. Dus stond ze erop dat ze in Los Angeles de muziek kon maken die zij wilde maken, zonder commerciële concessies. “Liedjes” die zij in haar kamer had geschreven.




“Ik heb in mijn tuin heel veel spinnenwebben. Het is erg leuk om te kijken hoe die spinnetjes leven. Op een van de foto’s heb ik geprobeerd een spin te fotograferen die een vlieg opeet. Het is een mooie metafoor. There’s a spider and a fly. Are you the wall, the web? Are you the spider or the fly? Like a Rorschach test.”

“Achteraf gezien had ik kunnen piggy backen van de hits die ik had met L’One. Maar dat voelde niet goed,” zegt Jasmine daarover. “Ik wilde niet voor het commerciële succes gaan. Want als je daarvoor gaat, ben je alleen maar bezig met de output. Met ‘hitwaardige’ nummers die uptempo zijn en goed werken in stadions. Er is dan geen tijd voor ontwikkeling, terwijl ik daar juist zo’n behoefte aan had.”

Dit legde ze uit aan de producers van de Henson Studio. Tot haar verrassing begrepen zij het volkomen. Ze kreeg de ruimte om zich weer terug te keren naar binnen. Naar wat er in haar hoofd, haar hart allemaal speelde en wat ze had meegemaakt. Het album dat zij daar maakte heet ook niet toevalligerwijs From the Womb, waar ze ook de cover voor schilderde.

Na haar terugkomst in Amsterdam is Jasmine nog letterlijker teruggegaan naar de liedjes zoals ze die als jonge tiener schreef. Nu maakt ze muziek in haar eigen huis, op de piano die ze ook heeft gefotografeerd voor Kinecka. De muziek die ze maakt, neemt ze op in een studio op de NDSM-werf in Amsterdam Noord die Erik’s House heet.

Ook haar familie heeft een zekere rust gevonden in Amsterdam, een nieuw thuis. Haar vader is inmiddels hertrouwd en Jasmine heeft twee kleine zusjes gekregen, Mira (5) en Kaya (1).  “Zij zijn heel belangrijk voor mij geworden,” zegt Jasmine. “I think I’ve been really lucky to have sisters, because it’s so cool to get to see little girls growing up into women.” Trots laat ze de foto’s van ze zien, met hun moeder en in museum Voorlinden waar ze samen naartoe zijn gegaan. 

Zo is Jasmine na een leven van de ene tot de andere kant van de wereld, van het zingen in stadions tot in haar eigen kamer, en van eenzaam tot verbonden, thuisgekomen bij zichzelf. En daar mag het er allemaal zijn. Hoe tegenstrijdig of uiteenlopend het allemaal ook lijkt.

Of,
    in Jasmine’s
            woorden:
                    “It’s all here.”




Instagram:     Jasminesface
Website:        JasmineKarimova.com