The Kinecka Project




Narges Mohammadi


 


Narges Mohammadi (1993) is kunstenaar in de breedste zin van het woord. In 2020 won zij de prestigieuze Ron Mandos Young Blood Award en werd haar KABK-afstudeerproject Passing Traces aangekocht door Museum Voorlinden. Ook was zij mede-organisator van kunstfestival New Radicalism, een initiatief dat de stemmen van kunstenaars uit het Midden-Oosten en Noord-Afrika versterkt. En onder de artiestennaam Fatima Ferrari draait Narges platen in de nachtclubs van Amsterdam, Londen en Marrakech. Kinecka sprak haar vlak na een bezoek aan die laatste stad.

Dove


De studio van Narges Mohammadi ruikt naar Dove. In de hoek van de witte ruimte staat een enorme stapel zeepverpakkingen met die kenmerkende gouden vogel erop. De doosjes nemen bij elkaar zo’n twee vierkante meter in beslag. Hoewel ze inmiddels leeg zijn, hangt de geur van de witte zeepblokken nog onmiskenbaar in de lucht. 

De doosjes zijn de achterblijfselen van Schoon Verlangen, een kunstwerk dat Narges maakte in opdracht van het Amsterdam UMC. Het is een sculptuur gemaakt van zeep. Met haar blote handen, heet water en heel veel geduld vormde Narges tweeduizend zeepblokken om tot een reiskoffer. Een werk dat qua vorm en materiaal kenmerkend is voor de sobere realiteit van dit coronajaar.
“Mijn werk is nogal… groots,” zegt Narges. Dit is niet overdreven. Ze wijst naar de lemen sculpturen die in haar Haagse studio staan, zoals een plant, een krukje. In 2019 maakte Narges volledige interieurs van dit materiaal, zoals het werk Perhaps it’s only in the warm summer breezed stones that I feel home. Een jaar later werkte ze met halva, een klassiek Midden-Oosters gebakje gemaakt van bloem, suiker, boter en kruiden. Narges vormde 700 kilogram ervan om tot het kunstwerk Passing Traces, een soort passage met hoge muren en de afdrukken van een bed, een kast en een tafel. Met dit kunstwerk won zij de Ron Mandos Young Blood Award. Ook werd het onderdeel van de permanente collectie van Museum Voorlinden.

Haar werk is immens, bijna verpletterend. Tegelijkertijd voelt het warm, lieflijk aan. Dat heeft in eerste instantie te maken met de materialen waarmee Narges werkt. Zeep is zeker in het afgelopen jaar van ongelooflijk belang geweest om onze naasten te beschermen tegen een dodelijk virus. Halva is een lekkernij afkomstig uit een regio die haar perspectief als kunstenaar heeft gevormd. Een perspectief dat zij vorig jaar vierde met New Radicalism, een festival dat zij samen met Shirin Mirachor organiseerde en dat ruimte maakt voor kunst van artiesten met wortels in het Midden-Oosten en Noord-Afrika. En dan leem, het materiaal waaruit haar favoriete stad is opgetrokken: Marrakech.



“With the smell of soap lingering on our hands, we remain in the comforts of our homes. Longing for a moment of tranquility in the warm summer sun far away.” 


Uit: Schoon Verlangen 




“Ik ben verliefd op die stad. De kleuren, de mensen, de gebouwen,” zegt Narges. “Deze keer voelde het alsof ik er op een nieuwe manier naar heb leren kijken, omdat ik foto’s maakte met een zwart-wit-rol.” Narges heeft het over de Kinecka-camera die zij tijdens haar laatste bezoek aan Marrakech bij zich had, waarmee zij de zonovergoten lemen gebouwen heeft vastgelegd. “Ik focuste minder op de kleuren, en meer op de vormen en composities van de stad.”

Dan is er nog de manier waarop Narges over haar werk spreekt, in het bijzonder de dingen die haar fascineren in het maakproces. Ze legt een bakje verse baklava op een tafel in haar studio neer, en vertelt op een zachte, bedachtzame toon over haar bezoek aan een doe-het-zelfzaak in Marrakesh. “Die zijn niet zoals je ze in Nederland kent, op een industrieterrein in een groot overdekt gebouw. In Marrakech staan die winkels op een markt, in de open lucht. Ik ging er naartoe omdat ik leem wilde kopen om mee te nemen naar huis, want het is een materiaal waar ik nu veel mee werk. Maar ik wist niet wat het juiste woord ervoor was.” Dan, lachend: “En ik had het idee dat de mensen daar – mannen, vooral – nogal verbaasd waren dat ik, een toerist, naar een doe-het-zelfzaak kwam om leem te kopen.”

“Het voelt alsof ik deze keer op een nieuwe manier naar Marrakech heb leren kijken, omdat ik foto’s maakte met een zwart-wit-rol. “Ik focuste minder op de kleuren, en meer op de vormen en composities van de stad.”



Narges is iemand die denkt voordat zij spreekt. Iemand die de wereld om zich heen probeert te begrijpen door erover te mijmeren. Die gedachtes geeft zij vorm in haar werk, zonder dat ze van tevoren echt weet waar dat proces haar zal brengen.

Het vertoont gelijkenissen met haar levensloop. Narges was niet iemand die al van jongs af aan wist dat zij kunstenaar wilde worden. Dat is iets wat pas tijdens haar studie psychologie aan de Universiteit van Utrecht op haar pad kwam. “Omdat ik aan alles voelde dat die studie niet de juiste plek voor mij was, maakte ik in mijn eerste jaar al een afspraak met de studieadviseur. Die vroeg mij welk vak ik op de middelbare school echt leuk had gevonden.” Ze pauzeert even. “Ja… Dat was handarbeid.”







Narges is iemand die denkt voordat zij spreekt. Iemand die de wereld om zich heen probeert te begrijpen door erover te mijmeren. Die gedachtes geeft zij vorm in haar werk, zonder dat ze van tevoren echt weet waar dat proces haar zal brengen.








Na dat gesprek besloot Narges haar mogelijkheden te onderzoeken. Ze switchte naar Taal en Cultuurstudies en volgde een vooropleiding aan de Hogeschool van de Kunsten in Utrecht. Na jarenlang zwoegen, behaalde ze haar bachelordiploma’s aan de Universiteit Utrecht en de Koninklijke Academie voor de Beeldende Kunst (KABK).

Op de vraag hoe ze het vond, studeren aan de universiteit én de kunstacademie, denkt ze eerst even na. “Het had wel iets, rondlopen in allebei die werelden,” zegt ze dan. “De sfeer op de universiteit was zo anders dan op de academie. Dat zag je aan alles: de studenten, hun houdingen, de manier waarop zij door de gangen bewogen. Dat verschil was ook wel mooi om te ervaren. Het deed mij realiseren hoezeer ik mij thuis voelde op de academie.”

In die jaren dat Narges ook aan de kunstacademie studeerde, groeide ze uit tot een vooraanstaand kunstenaar. Toch vond Narges het wel belangrijk om ook haar universiteitsdiploma te behalen. “Ik kwam van vmbo-b en had best hard gewerkt om uiteindelijk op de universiteit terecht te komen. Dat was altijd een soort ultiem doel voor mij geweest. Dus ik moest en zou mijn diploma daar behalen. Ook al wist ik inmiddels wel dat ik in de creatieve wereld wilde werken.”

We belanden in een gesprek over verwachtingen. Aan jezelf, vooral. En wat je daarmee moet doen. Ondertussen lopen we door de gangen van de werkplaats. Dove maakt plaats voor andere geuren, zoals verf, lijm. Geuren die mij doen denken aan het handenarbeidlokaal van mijn middelbare school. “Je lichaam weet vaak meer dan je denkt,” zegt ze dan, vlak voordat we afscheid nemen. “We moeten alleen wat meer op onze intuïtie durven te vertrouwen.”




“Dat
    ga ik
            vanaf nu in
                    ieder geval
                            wat meer proberen te doen.”








Website:    Nargesmohammadi.com
Instagram: nrgs_momadi